ಸಿಕ್ಕು ಬಿಡಿಸಲು ಕೂದಲೊಳಹೊಕ್ಕ ಬಾಚಣಿಗೆಯ ದಿಕ್ಕು ಬದಲಿಸಿದ್ದು ತಲೆಯ ಹುಣ್ಣು

ಮಿಕ್ಕ ಜನರದ್ದು ಬರಿಯ ಮಾಸಿ ಕೆದರಿದ
ಎಣ್ಣೆ ಕಾಣದ ಕೂದಲಿನ ಗೊಣಗು 

ಹೆಣೆಯಲಾರೆನೆಂದ ಹಣಿಗೆಯ ಹಲ್ಲುಗಳಿಗಷ್ಟೇ 
ಅರಿವಾಗಿದ್ದು ಹಸಿ ಹುಣ್ಣಿನ ಅಳಲು  

ಸಂತೆ ಹೊಕ್ಕವರೆಷ್ಟು, ಅಂತೆಕಂತೆಗೆ ಕಿವಿಗೊಟ್ಟವರೆಷ್ಟು ಬರಿಯ ನಿಂದಿಸುತ ಕಾಲ ಕಳೆದವರೆಷ್ಟು! 

ಹೆದ್ದಾರಿಯ ಅದ್ದೂರಿ ಮೆರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಮೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ ದಾರಿಯ ತುಂಬೆಲ್ಲಾ ಹೂವು ಹಾಸಿ
ಜನಜಂಗುಳಿಯ ಕುಣಿತ ಜೋರಿತ್ತು
ವಾದ್ಯ ನಗಾರಿಯಲ್ಲಿ ಕಿವಿ ಕಳೆದು ಹೋಗಿ
ಕಂಗೊಳಿಸುವ ಬೆಳಕಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣು ಮುಂಜಾಗಿತ್ತು
ದಾರಿಯ ಅರಿವಿರಲಿಲ್ಲ, ದೂರದ ಚಿಂತೆ ಇರಲಿಲ್ಲ
ಮರೆತ್ತಿದ್ದೆ…. ಮೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ…  ಮುಳುಗಿದ್ದೆ..

ಒಮ್ಮೆಲೆ ಕೆಂಡದ ಕೆಂಪು ಗಾಳಿಯೊಡನೆ ಬೆರೆತು
ನನ್ನೆಡೆಗೆ ಚಾಚಿ ಚರ್ಮ ಕರಗಿತ್ತು
ಎಚ್ಚೆತ್ತ ಕಣ್ಣು ಹುಡುಕಿದ್ದು ಮೆರವಣಿಗೆಯ ಮಂದಿಯನ್ನು
ಹೊಳೆವ ಬೆಳಕೆಲ್ಲಿ? ದಾರಿ ಕವಲೊಡೆದದ್ದೆಲ್ಲಿ? ವೇಗವ ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಂಡವರಾರು? ಪಥ ಬದಲಾದದ್ದೆಲ್ಲಿ?
ಹೀಗೆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಪ್ರವಾಹ ಅಪ್ಪಳಿಸಿತ್ತು
ಏಕಾಂತ, ಕತ್ತಲು, ಭಯದ ಸಂಗಮ ಕಾಲಿಗೆ ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳಿ ಓಡಲಾರಂಭಿಸಿದೆ
ತಲೆಯಲ್ಲಿ ತರ್ಕಕ್ಕೆ ಬಿಡುವಿರಬಾರದೆಂದು ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳೊಟ್ಟಿಗೆ ನಿಲ್ಲದೆ ಓಡಿದೆ
ಆದರೆ ಉತ್ತರ ಸಿಗದ ಕತ್ತಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಚೀಲ ಬೆನ್ನ ಬಾಗಿಸಿತ್ತು
ಓಟದ ವೇಗಕ್ಕೆ ಕಡಿವಾಣ ಹಾಕಿತ್ತು
ಆಗಲೆ ಅರ್ಥವಾದದ್ದು ಹಗುರಾಗದೆ ಹಾರಲಾರೆಯೆಂದು
ಪ್ರಯಾಣದಲ್ಲಿ ಕತ್ತಲ ಭಯ ಕರಗಿ
ಮೆರವಣಿಗೆ ಕನಸ್ಸೆಂಬುವುದು ಅರ್ಥವಾಗಿ
ಹಗುರಾಗಿ ಹಾರುವ ಪ್ರಯತ್ನದೆಡೆಗೆ ಪ್ರಯಾಣ ಸಾಗಿತ್ತು.

ನಾನ್ಯಾರು ನಿನಗೆ???
ಕಡಲ ತಡಿಯಲಿ ಭೋರ್ಗರೆವ ಅಬ್ಬರದ ತೆರೆಯೋ? ನಡುಗಡಲ ಶಾಂತ ಶರಧಿಯೋ?

ಸಂಜೆಯ ತಂಪು ತಂಗಾಳಿಯೋ?
ಸುಡು  ಬೇಸಿಗೆಯ ಬಿಸಿ ಧಗಿಯೋ?

ಪ್ರತಿ ಹೆಜ್ಜೆಗೂ ಜೊತೆಯಾಗುವ ಹೆಜ್ಜೆಯೋ?

ಒಡಲಾಳದಿ ಜೀವಕೋಟಿಯ ಹೊತ್ತ ತಾಯಿ ಮಡಿಲೋ?
ಸಾಗರದಂಚಲಿ ದಿಗಂತವ ತಬ್ಬುವ ಅಪ್ಪುಗೆಯೋ
ನಾನ್ಯಾರು ನಿನಗೆ???

ಕಳೆದಿಲ್ಲವಿನ್ನೂ ಹದಿನೆಂಟರ ನಂಟು
ವರ್ಷ ದಾಟಿದರೂ ಮೂವತ್ತೆಂಟು

ಕೆಂಪಂಗಿ, ಗುಲಾಬಿ, ಫೆಬ್ರವರಿಯ ಜೊತೆಯಾಗಿ
ಕಾಯುವವು ಈಗಲೂ ವೆಲೆಂಟೈನ್ ಗಿಫ್ಟಿಗಾಗಿ

ಒಪ್ಪಾಗಿಸಿ ಮರೆಮಾಚಿಹ  ಬಿಳಿಗೂದಲು
ಮತ್ತೆ ನೆನಪಿಸುತ್ತಿವೆ ಒಲವಿನ ಗೀತೆ ಹಾಡಲು

ಕೂಳ ಹೆಕ್ಕುತಾ ಕೋಳಕಳಚಿಕೊಳ್ಳ ಬಂದವರು ಕಾಳಸಂತೆಯಲಿ ಕಳೆದು ಹೋಗಿಹರು

ಕಳೆಯಿರೆಂದು ಕಳುಹಿದರೆ ಮತ್ತೆ ಕೂಡಿಸಿ ಜೋಳಿಗೆಯ ತುಂಬಿಹರು
ಕೊಡವು ತುಂಬಿದರೆ ನಾಳೆ ಹೊರಬಲ್ಲೆವೇ? ಎಂಬುದ ಅರಿವಿಲ್ಲದೆ ಮೆರೆಯುತಿಹರು

ಕಲಿಯುಗದಲಿ ಕಾಳಿ ಮತ್ತೆ ಅವತರಿಸುವಳೆ? ತಿಳಿಹೇಳುವಳೇ?
ಕೂಳವ್ಯಾಘ್ರರ ಬಲಿ ಪಡೆಯುವಳೇ?

ಪ್ರೇಮ ಕಾವ್ಯಕ್ಕೆ ನಿನ್ನುಸಿರೆ ಶೀರ್ಷಿಕೆ 
ಕೊನೆಯಾಗಿಸು ಬೇಗ ಈ ನನ್ನ ಕಾತರಿಕೆ

ಪ್ರಯಾಸವೇ ಬೇಡ ಪ್ರಾಸಕ್ಕೆ
ಪ್ರತಿ ಮಾತಲ್ಲೂ ಇರಲು ಮುತ್ತಿನ ಹೊದಿಕೆ 

ಬಳಿ ನೀನೆ ಇರಲು ಭಾವಕ್ಕೆಲ್ಲಿಯ ಕೊರತೆ
ಮುಗುಳ್ನಗೆಯೇ ಹೂರಣವು ಪಲ್ಲವಿ ಚರಣಕ್ಕೆ 

ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಬರೆಯುವ ಬಯಕೆ 
ಹಾಗಾಗಿ ಕಾದಿರುವೆ ನಿನ್ನಯ ಆಗಮನಕ್ಕೆ.

ಮಹಡಿ ಮೇಲಿನ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ 
ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮೆತ್ತಗೆ ತೆರೆಯಲು 
ಮಸುಕಾದ ನೆನಪಿಗೆ ಹೊಸ ಕಾವ್ಯದ ಹೊಳಪು 
ಮಧುರ ನೆನಪಿನ ಮಾಲೆ
ಮರೆಸಿತೆಲ್ಲಾ ಮಾತಿನ ಅಲೆ 
ಒಂಟಿ ಕೋಣೆಯಲ್ಲೂ ಜಂಟಿಯಾಯಿತು ಮೌನದೊಂದಿಗೆ ಹಳೆ ನೆನಪ ಓಲೆ 
ಮೋಡ ಸರಿದ ಸೆರಗಲ್ಲಿ ಸೇರಷ್ಟು ಕನಸಿತ್ತು 
ಧೋ ಎಂದು ಸುರಿಯದೆ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟ ಗುರುತ್ತಿತ್ತು
ಭಾವದ ಕಾವು ತಾಕಲು ಹವಣಿಸಿತು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಬದುಕಲು (ಮರುಹುಟ್ಟಲು)

ಹುಟ್ಟು ಹುಚ್ಚಿಯಲ್ಲಾ ನಾನು 
ತುಸು ಹೆಚ್ಚೇ ಕನಸ್ಸು ಹೊತ್ತವಳು

ಸರಿ ತಪ್ಪುಗಳ ತಿದ್ದಿ ತೀಡುವಿಕೆಯ
ತೊಳಲಾಟದಲ್ಲಿ ಹುಚ್ಚಿಯಾದೆ 

ತಪ್ಪು ದಾರಿಯ ಒಪ್ಪು ಮಾಡುವ ತವಕದಲ್ಲಿ 
ಕಪ್ಪು ಕಾಡಲಿ ಕಳೆದು ಹೋಗಿ ಹುಚ್ಚಿಯಾದೆ

ಮೆಲ್ಲ್ ದನಿಯು ಎಲ್ಲೂ ಕೇಳದಾದಾಗ
ಮೇಲ್ ದನಿಯಲಿ ಕೂಗಿ ಕೂಗಿ ಹುಚ್ಚಿಯಾದೆ

ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಸ್ವಚ್ಛತೆಯ ಕಾಪಾಡಲು 
ಅಚ್ಚೊಳಗೆ ಎರೆಯುವಾಗ ಹುಚ್ಚಿಯಾದೆ

ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬದಲಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತೇನೆ 
ಎನ್ನುವ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿ ಹುಚ್ಚಿಯಾದೆ

ಹುಟ್ಟು ಹುಚ್ಚಿಯಲ್ಲ ನಾನು!

ಭಾವದಲಿ ನಾನೀಗಲೂ ಒಂಟಿ

ನೀ ಕಲ್ಲಾದದ್ದು ನನ್ನರಿವಿಗೆ ಬರಲಿಲ್ಲ
ಏಕೆಂದರೆ ನಾನಿನ್ನೂ  ಬೇಡುವುದ ಬಿಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ

ಬಾಡಿದ ಮೇಲೆ ಮಲ್ಲಿಗೆಗೆ ಬದುಕುಂಟೇ
ಬೇಡಿಕೊಂಡರು ಕಲ್ಲು ದೇವರನು

ಹೆಚ್ಚು ಕೆದಕಿದರೆ ಕಣ್ಣೀರು ಗ್ಯಾರಂಟಿ 
ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ಭಾವದಲಿ ಈಗಲೂ ಒಂಟಿ

ನೀ ನನಗೆ ಕೇಳುವ ಕಿವಿಯಾಗುವುದು ಬೇಡ
ತಲೆ ಇಡಲು ತಾಯಿಯ ಮಡಿಲಾಗು ಸಾಕು. 

ಮನೆಮಗಳು ಅರೆ ಹೊಟ್ಟೆಯಲಿ ಹೊರಟಿಹಳೆಂದು ಗೌರಿಯು ಕೊರಳುಬ್ಬಿ ಕನವರಿಸತೊಡಗಿದಳು

ಚಿಗರಿಯ ಕಾಲುಗಳು ಬಲಹೀನವಾಗಿರಲು 
ತವರಿನ ದಾರಿ ಮಗಳಿಗೆ ಬಲು ದೂರವಾದಂತಿದೆ

ದಣಿದು ಹಿಂದಿರುಗಿಹಳು ಹಿರಿಮಗಳು
ದಾರಿಹೋಕರೆ  ದಯಮಾಡಿ  ಪ್ರಶ್ನೆಮಾಡಬೇಡಿ

ಅಂಬಿಗನು ನದಿಯ ದಾಟಿಸುವಾಗ ಧೈರ್ಯ ತುಂಬಲಿ ಹೆಣ್ಣು ಹರಿವ ನೀರು, ಬತ್ತದಿರಲಿ  ಎಂದು 

ಹಬ್ಬ ಹರಿದಿನವಿಲ್ಲ ತೇರು ತೆನೆ ಕಟ್ಟಿಲ್ಲ ತವರೇನು
ಎಂದು ಅರಳಿಮರದಡಿಯ ಅಜ್ಜಿ ಕೆಣಕದಿರಲಿ 

ನನ್ನ ಬಡಕಲು ಕೆಚ್ಚಲ್ಲಲ್ಲೂ ಹಾಲಿನ ಸೊನೆ ಒಸರಿ   ಬೆಣ್ಣೆ ತುಪ್ಪವ ಉಣ್ಣಲಿ ತಾಯಿ ಇಲ್ಲದ ಈ ತವರಲಿ.