Author: ನಮ್ರತಾ ಶೆಟ್ಟಿ

ನನ್ನಿರುವಿಕೆಯ ಮೂಲ ಕಾರಣವ ಮರೆತು; ಮೆರೆಯುತಿಹ ಮನುಜ ನಾನು. ಅರಿವು ಮಾಡು ತಾಯಿ; ನೊರೆಯಾರುವ ಮುನ್ನ. ಶರವೇಗದಿ ಓಡುವ ಜಗದೊಡನೆ ಸ್ಪರ್ಧಿಸಲು ನನಗೆ ಸರಿಸಾಟಿ ಯಾರಿಲ್ಲೆಂಬ ಅಹಂನಿಂದ ಮಂದ ಬೆಳಕಲ್ಲೂ, ಕಡುಕತ್ತಲಿನಲ್ಲೂ, ಹಚ್ಚ ಹಸುರಿನ ನಡುವೆ, ಬೆಟ್ಟ-ಗುಡ್ಡಗಳ ಕುಟ್ಟಿ ಕೆಡವಿ ಕಾಣದ ಕನಸ ಗೆಲ್ಲಲು ಓಡಿದ್ದೇನೆ. ಈ ಓಟದಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟೋ ಜೀವಿಗಳ ವಿನಾಶದ ಅಂಚಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಇಂತಹ ಪಯಣದಲ್ಲಿ ಎಂದಾದರೊಮ್ಮೆ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಗೆಲ್ಲುವೆನೆಂಬುದು ಬರಿಯ ನನ್ನ ಭ್ರಮೆ‌ ಅಷ್ಟೇ. ಇದು ವಿನಾಶದೆಡೆಗಿನ ಓಟವೇ ಹೊರತು ಗೆಲುವಿಗಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ನನ್ನ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬಂದಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಓಡಿ-ಓಡಿ ದಣಿದು ನಿಲ್ಲುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿ ವಿಫಲಗೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಒಮ್ಮೆ ಎಲ್ಲಾದರೂ ನಿಂತರೆ ಹುಲ್ಲುಕಡ್ಡಿಯಂತಿಹ ನನ್ನನ್ನು ತುಳಿದು ಮಣ್ಣಾಗಿಸುವರೆಂಬ ಭಯದಿಂದ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕುಂಟುತ್ತಾ, ಕುಂಟುತ್ತಾ ನಡೆದಿದ್ದೇನೆ.. ಓಡಿದ್ದೇನೆ…

ಇನ್ನು ನನ್ನಿಂದಾಗದು ತಾಯಿ. ಮನಸ್ಸು ಒಪ್ಪುತ್ತಿಲ್ಲ. ಈ ಪಾಪದ ಓಟದ ಹಿನ್ನೋಟ ಮನಃಶಾಂತಿ, ಸ್ವಾಭಿಮಾನವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕಿತ್ತು ತಿನ್ನುತ್ತಿದೆ.ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣ ಅಪರಾಧಿ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಕಾಡುತ್ತಿದೆ. ಈ ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಅಂತ್ಯ ಹಾಡಬೇಕಾಗಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣಾಗುವ ಮೊದಲು ಬದುಕಿನ ನನ್ನ ಮೂಲ ಕರ್ತವ್ಯದ ಅರಿವು ಕಾಣಬೇಕಾಗಿದೆ. ಬರಿಯ ತಿಂದುಂಡು ಓಡಲು ಬಂದವಳಲ್ಲ ನಾನು ಎಂಬುದಂತೂ ಸತ್ಯ. ಹಾಗಾದರೆ ಮುಂದೇನು? ನನ್ನಿ ಬದುಕಿನ ಅಂತ್ಯದೊಳಗೆ ನನ್ನಿಂದ ಆಗಬೇಕಾದ ಕಾರ್ಯಗಳವುವು? ಖಂಡಿತವಾಗಿ ನಾನು ಈ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಹುಟ್ಟಿರುವುದು ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಕಾರಣದಿಂದ ಎನ್ನುವುದು ಸತ್ಯವಾದರೆ ಆ ಕಾರಣ ಯಾವುದು ಎಂದು ಅರಿಯುವುದು ಹೇಗೆ? ಈ ಅರಿವಿಕೆಯ ಜ್ಞಾನ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಸು ತಾಯಿ. ಭೌತಿಕ ಪ್ರಪಂಚದ ಹಗಲುಗನಸಿನಲ್ಲಿ ಬದುಕಿರುವ ನನಗೆ ಒಳಗಣ್ಣನ್ನು ತೆರೆದು ನೋಡುವ ಶಕ್ತಿ ಕೊಡು. ತಪ್ಪು ಸರಿಗಳ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ತಿಳಿಸು. ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಮಾದರಿಯಾಗುವಂತಹ ಯಾವ ಕಾರ್ಯವೂ ನನ್ನಿಂದಾಗಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನಾದರೂ ಆ ಮಾರ್ಗದೆಡೆಗೆ ನಾನು ನಡೆಯುವ ದಾರಿ ತೋರಿಸು. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ, ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಕೆಡವಿ ಬದುಕಿದ್ದು ಸಾಕು. ಇನ್ನುಳಿದ ದಿನಗಳಾದರೂ ಉಳಿಸಿ, ಬೆಳೆಸುವ ಪಥದ ನಕ್ಷೆಗೆ ಪ್ರಥಮ ಹೆಜ್ಜೆ ಕೈಹಿಡಿದು ನಡೆಸು ತಾಯಿ.

25th March 2022 ಉದಯವಾಣಿ eMagazine ಪ್ರಕಟಿತ ಲೇಖನ

https://epaper.udayavani.com/c/67033468

ಈಗಷ್ಟೇ ಶಾಂತ ಸರೋವರವಾದ ಮನದಂಗಳಕ್ಕೆ, ಸುನಾಮಿಯ ಅಲೆ ಎಬ್ಬಿಸಲು ಮತ್ತೆ ಆ ವ್ಯಂಗ್ಯ, ಚುಚ್ಚು ಮಾತಿನ ಬಾಣಗಳು ನನ್ನೆಡೆಗೆ ಶರವೇಗದಲ್ಲಿ ನುಗ್ಗುತ್ತಿದೆ. ಮತ್ತೆ ಮನಸ್ಸು ಕದಡಿ ಅಲ್ಲೋಲ ಕಲ್ಲೋಲವಾಗಿಸಲು ಹೊಂಚು ಹೂಡುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ನನ್ನೆಡೆಗೆ ಹರಿದುಬರುವ ಬಾಣಗಳ ಸುರಿಮಳೆಯು ನಾಟದಂತೆ ನನ್ನ ನಾನು ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲೆ. ಒಮ್ಮೆ ಕದನ ಶುರುವಾದರೆ ಅಂತ್ಯದ ಅರಿವಿಲ್ಲದೆ, ಯಾವ ಯುದ್ಧ ವಿರಾಮ, ಸೂರ್ಯಾಸ್ತದ ಬಿಡುವಿಲ್ಲದೆ ನಡೆಯುವ ನಿರಂತರ ಕಾದಾಟವಿದು ಎಂಬುದನ್ನು ಬಲ್ಲೆ ನಾನು. ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ಸಾರಥಿಯೋ? ಸೈನಿಕನೋ? ಎಂಬ ಪರಿವಿಲ್ಲದೆ ಮನದ ರಣರಂಗದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು-ಬುದ್ಧಿಯ ಮಧ್ಯೆ ನಡೆದ ಸಂಗ್ರಾಮಕ್ಕೆ ಒಂಟಿ ಸಾಕ್ಷಿಯಾದವಳು ನಾನು. ಇವೆಲ್ಲದರಿಂದ ಗಟ್ಟಿಯಾದವಳು ನಾನು.

ನನ್ನ ಭವಿಷ್ಯದ ಪಥವನೆಂದೂ ನಿರ್ಧರಿಸದವರ ಬರಿಯ ಕಟು, ಕೊಂಕು ಮಾತುಗಳ ಬಾಣಗಳಿಗೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ಶಕ್ತಿಯೇ? ನನ್ನಂತರಂಗದಲ್ಲೊಂದು ಯುದ್ಧ ತರಂಗವ ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಿ, ಅತಿವೇಗದಿ ಅಲೆಗಳ ಪ್ರಸರಣೆ ಇಡೀ ನನ್ನ ದೇಹವನ್ನಾವರಿಸುವಷ್ಟು? ಎಂದು ನನ್ನ ನಾನೇ ಬಹು ಬಾರಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿ ಸೋತು, ಗೆದ್ದಿದ್ದೇನೆ. ಯುದ್ಧ ಕಾಳಗದಲ್ಲಿ ಕಹಳೆ ಊದಿದವನು ಕಿಡಿ ತಾಕಿಸಿ, ರಣರಂಗದಲ್ಲಿ ಕಾದಾಡದೇ, ತನ್ನ ಪಾತ್ರವ ಕಳಚಿ ಮುಂದೆ ನಡೆದರೂ; ನನ್ನ ಹುಚ್ಚು ಮನಸ್ಸಿನ್ನೂ, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಆ ಕಿಡಿಗೆ ಗಾಳಿ ಸೋಕಿಸಿ, ಬೆಂಕಿಯ ಕೆನ್ನಾಲಿಗೆಯು ನನ್ನಾವರಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದನ್ನು ಅರಿತು ಎಚ್ಚೆತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ಎಲ್ಲಾ ಹೆಜ್ಜೆಗಳಲ್ಲೂ ತಮ್ಮದೊಂದು ಕಲ್ಲು ಎಸೆದು, ಕೆದಕಿ-ಕೆದಕಿ ಕಾಳಗಕ್ಕೆ ಇಳಿಯುವವರನ್ನು ಕಂಡಿರುವೆ ನಾನು. ಶ್ರಮದಿಂದ ಗೆದ್ದು, ಎದ್ದು ನಿಂತಾಗ ಅವಳೇನು ಗೆದ್ದಿಲ್ಲ; ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಇರುವವರು ಗೆಲ್ಲಿಸಿ, ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದಾರೆಂದವರಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಕುಸಿದು ಬಿದ್ದಾಗ, ನಿಲ್ಲಲೂ ಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದವಳು ಇನ್ನೇನು ಮಾಡ್ಯಾಳು? ಎಂದಂತಹ ನೂರಾರು ಮಾತುಗಳು ನನ್ನನಿಂದು ಯುದ್ಧ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ತಲೆಯೆತ್ತಿ, ಎದೆಯೊಡ್ಡಿ ನಿಲ್ಲುವಂತೆ ಮಾಡಿದೆ. ಈ ಸಮಾಜದ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನಾನಿದ್ದ ಮೇಲೆ ಎಲ್ಲಾ ತರಹದ ಬಾಣಗಳ ಪ್ರಯೋಗ ನಿಶ್ಚಿತ. ಹಾಗಂತ ಬೆಚ್ಚಿ ಪಲಾಯನ ಮಾಡಿ ಅವಿತು ಕೂತರೆ, ಅದು ಕದನ ವಿರಾಮಕ್ಕೆ ಉತ್ತರವಲ್ಲ. ಬದುಕಿನ ಪ್ರತಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಹೋರಾಟವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಎಲ್ಲಾ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳು ಒಂದಿಲ್ಲೊಂದು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಕಲಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದೆ. ನನ್ನ ಭಾವನೆಗಳು, ನಿರ್ಧಾರಗಳು ಇಂದು ನನ್ನ ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಯಾವ ಅಥವಾ ಯಾರ ಬತ್ತಳಿಕೆಯ ಬಾಣಗಳು ನನ್ನೊಳಗೆ ಇನ್ಯಾವ ಅಲೆಗಳ ಉಗಮದ ಬಿಂದುವಾಗಲು ಆಸ್ಪದವಿಲ್ಲ. ಇದರಿಂದ ಮುಂದಿನ ಎಂತಹುದೇ ಸಂಗ್ರಾಮದಲ್ಲೂ ಗೆಲುವು ನನ್ನದೇ ಎಂಬ ಭವಿಷ್ಯವಾಣಿ ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಹೇಳಬಲ್ಲೆ.

“ಇಲ್ಲಾ ಆಂಟಿ ಹೊಟ್ಟೆ ಫುಲ್ ಆಗಿದೆ! ಸಾಕು, ಸಾಕು..”

“ಇದೇನು ನೀನು ಇಷ್ಟು ಕಮ್ಮಿ ತಿನ್ನೋದು, ಇನ್ನೊಂದ್ ಸ್ವಲ್ಪ ತಿನ್ನು. ನೀನು ಬರೋದೇ ಅಪರೂಪ ನಮ್ ಮನೆಗೆ.”

“ಇಲ್ಲ ಅಂಟಿ ಇನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ತಿನ್ನೋಕು ಜಾಗ ಇಲ್ಲ ಹೊಟ್ಟೆಲಿ.” ಮಾಮೂಲಾಗಿ ಯಾರಾದರೂ ಅತಿಥಿಗಳು ಬಂದಾಗ ಅಥವಾ ನಾವು ಯಾರದ್ದಾದರೂ ಮನೆಗೆ ಹೋದಾಗ, ಈ ತರಹದ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳು ಕೇಳ್ತಾನೆ ಇರ್ತೀವಿ.

ಅದೇ ರೀತಿ, “ಅಮ್ಮ ಊಟ ಮಾಡಿದೆ ಎರಡು ದಿನ ಆಯ್ತು ಏನಾದ್ರೂ ತಿನ್ನೋಕ್ ಇದ್ರೆ ಕೊಡಿ.”

“ಹೋಗಿ, ಹೋಗಿ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ.. ಏನು ಇಲ್ಲ”

“ಇಲ್ಲಮ್ಮ ಏನಾದ್ರೂ ಕೊಡಿ, ತಂಗಳು ಆದರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ತುಂಬಾ ಹಸಿವು, ತಾಳಲಾರದ ಹಸಿವು” ಇದು ಕೂಡ ಕೇಳ್ತಾ ಇರ್ತೀವಿ ಅಲ್ವಾ?

ಈ ಎರಡು ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ನಾವು ನೋಡಬಹುದಾದ ಸಾಮಾನ್ಯ ಅಂಶ ಎಂದರೆ ಹೊಟ್ಟೆ. ಒಂದು ಕಡೆ ತುಂಬಿದ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಇನ್ನು ತುಂಬಿಸಲು ಜಾಗದ ಕೊರತೆ. ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ ಖಾಲಿ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಚೂರು-ಪಾರಾದರೂ ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಚಿಂತೆ. ನಾವು ಯಾವಾಗಲೂ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿದವರನ್ನೇ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ತಿನ್ನಲು ಒತ್ತಾಯಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಏನು ಅರ್ಥವಿದೆ? ಅದರ ಬದಲು ಇನ್ನೆಲ್ಲೋ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇರುವವರಿಗೆ ನಾವು ನೀಡಲು ಯೋಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಯಾಕೆ?

ಹೇಳ್ತಾರಲ್ಲ ಹಸಿದವರಿಗೆ ಗೊತ್ತು ಅನ್ನದ ಬೆಲೆ ಅಂತ. ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬ ಊಟ ಆದ್ಮೇಲೂ, ಇನ್ನೂ ‘ಒಂದು ಸ್ವೀಟು, ಇಲ್ಲಾಂದ್ರೆ ಒಂದು ಸ್ವೀಟ್ ಬೀಡನೋ ತಿಂದಿದ್ರೆ ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು’ ಅಂತಾರಲ್ಲ! ಅದಲ್ಲ ಹಸಿವು. ಹಸಿವಾರಿಸಲು ಖಾಲಿ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ತಣ್ಣಗಿನ ನೀರು ಕುಡಿದಾಗ, ನರನಾಡಿಯಲ್ಲಿ ನೀರು ಹರಿದುಹೋಗುವ ಅನುಭವ ಅರಿಯುತ್ತಲ್ಲ. ಅದು ಹಸಿವು. ಪಾಪ, ಹಸಿವಿನಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಅಂತ ನೀರು ಕುಡಿಯೋಕೆ ಆಗುತ್ತೆ. ನೀರು ನಿಲ್ಲಲ್ಲ. ಹರಿದು ಹೋಗ್ತಾ ಇರುತ್ತೆ. ಆಮೇಲೆ.. ಮತ್ತದೇ ಹಸಿವು ಕಾಡುತ್ತೆ.

“ಯಾಕೋ ಇವತ್ತು ಬಾಕ್ಸ್ ಗೆ ಹಾಕಿದ್ದ ತಿಂಡಿ ತಿಂದಿಲ್ಲ.”

“ಇಲ್ಲಾ ಅಮ್ಮ, ನನ್ನ ಫ್ರೆಂಡ್ ಬರ್ತಡೇ ಪಾರ್ಟಿ ಇತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ಅಲ್ಲೇ ಊಟ ಮಾಡಿದೆ. ನೀನು ಕೊಟ್ಟ ಬಾಕ್ಸ್ ಹಾಗೆ ಉಳಿದು ಹೋಯಿತು.”

“ಅಹಂಕಾರ ನಿನಗೆ. ಊಟ ವೇಸ್ಟ್ ಮಾಡ್ತೀಯಾ. ಊಟದ ಬೆಲೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಮುಂಚೆನೇ ಹೇಳಿದ್ರೆ ಬಾಕ್ಸ್ ಕಳಿಸ್ತಾನೆ ಇರಲಿಲ್ಲ ನಾನು.”

“ಇರ್ಲಿ ಬಿಡು, ಒಂದು ಬಾಕ್ಸ್ ಹಳಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ಯಾಕಿಷ್ಟು ಬೈತಿಯಾ?”

ಅಮ್ಮ ಕೊಟ್ಟ ಬಾಕ್ಸ್ ನ ಪಾರ್ಟಿಗೆ ಹೋಗೋ ಉತ್ಸಾಹದಲ್ಲಿ, ಹಾಗೆ ಉಳಿಸಿ, ಹಳಸಿ ಮನೆಗೆ ತರೋ ಬದಲು, ಅಲ್ಲಿ ಕಾಲೇಜ್ ಹತ್ತಿರ ಯಾರಾದ್ರೂ ಹಸಿದವರಿಗೆ ಕೊಡಬಹುದಲ್ಲಾ. ಆದರೆ ಎಷ್ಟೋ ಜನ ಕೊಡಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಮೋಜು ಮಸ್ತಿಯ ಹುಮ್ಮಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇರುವವರಿಗೆ ಹಸಿವೆಯ ಬೆಲೆ ಹೇಗೆ ಅರಿಯುತ್ತದೆ?

ಹಲವು ಬಾರಿ ನಾವು ಸಮಾರಂಭಗಳಿಗೆ ಹೋದಾಗ, ತಮ್ಮ ಅಗತ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಎಲೆಗಳಿಗೆ ಬಡಿಸಿಕೊಂಡು, ಯಾವುದನ್ನೂ ಎರಡು ತುತ್ತಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ತಿನ್ನದೆ ಹಾಗೆ ಎಸೆಯುವ ಎಷ್ಟೋ ಜನರನ್ನು ನೋಡಿರುತ್ತೇವೆ. ಅವರ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಸೇರುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಭಾಗದಷ್ಟು ಊಟ ತಿಪ್ಪೆ ಸೇರುತ್ತದೆ. ಈ ರೀತಿ ಮಾಡುವುದು ನಾವು ಅನ್ನಪೂರ್ಣೇಶ್ವರಿ ಗೆ ಮಾಡುವ ಅವಮಾನ ಅಲ್ಲದೆ ಇನ್ನೇನು?

“ಬೇಗ ಮುಖ ತೊಳೆದು ಬಾ, ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ಪಾಯಸ, ಒಬ್ಬಟ್ಟು ಎಲ್ಲಾ ಮಾಡಿದ್ದೆ.”

“ಏನಮ್ಮ! ಎಷ್ಟು ಸಲ ಹೇಳಿದೀನಿ ಸ್ವೀಟ್ ಎಲ್ಲಾ ಮಾಡಬೇಡ. ನಾನು ಡಯಟ್ ಅಲ್ಲಿದೀನಿ. ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ತಿನ್ನಲ್ಲ. ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತಿದೆ ತಾನೇ.”

“ಗೊತ್ತಿದೆ, ಆದರೆ ಮನಸ್ಸು ಕೇಳಬೇಕಲ್ವಾ. ಬೆಳೆಯೊ ಮಗಳು ಹೊಟ್ಟೆತುಂಬಾ ತಿನ್ನಲಿ, ದಷ್ಟಪುಷ್ಟವಾಗಿ ಇರಲಿ, ಅಂತ ಆಸೆ.” ಹೀಗೆ ತಾಯಿ ಮಗಳ ಸಂಭಾಷಣೆ ಅನೇಕ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಇದು ಇನ್ನೊಂದಿಷ್ಟು ಜನರ ಪಾಡು. ತಿನ್ನೋಕೆ ಇದ್ದು, ತೂಕ ಹೆಚ್ಚಾಗುವ ಚಿಂತೆ. ಕೊಬ್ಬು ಕರಗಿಸುವವರ ಸಮೂಹ ಒಂದು ಕಡೆ. ಮೈಯಲ್ಲಿ ಮಾಂಸವೇ ಇಲ್ಲದೆ ಮೂಳೆಗಳದ್ದೇ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ.

ಬಡತನದಲ್ಲಿ ಹೊಟ್ಟೆಯ ಹಸಿವು. ಸಿರಿತನದಲ್ಲಿ ಹಣ, ಮೋಜು-ಮಸ್ತಿ, ದೇಹ ಸೌಂದರ್ಯ ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳೊದು ಇತ್ಯಾದಿಗಳ ಹಸಿವು. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಈ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದಿಲ್ಲೊಂದು ತರಹದ ಹಸಿವಿನಲ್ಲಿ ಸದಾ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಾ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಹೊಟ್ಟೆಯ ಹಸಿವು ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡದು. ಹಸಿವಿನಿಂದ ಸಾಯುವುದು ದೊಡ್ಡ ಅನ್ಯಾಯ. ಅದ್ಯಾಕೆ ಆ ದೇವರು ಹುಟ್ಟಿಸಿದವನಿಗೆ ಹುಲ್ಲು ಹಾಕದೆ ಸಾಯಿಸುತ್ತಾನೋ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವ ಬದಲು, ನಾವು ನಮ್ಮ ಕೈಲಾದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅವರ ಹಸಿವನ್ನು ಬರಿಸೋಣ. ಹಸಿದವರಿಗಾಗಿಯೇ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿ ಬಡಿಸುವವರು ಶ್ರೇಷ್ಠರು. ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಈ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕೆಲಸ ಎಷ್ಟೋ ಜನರು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆ ಮಹಾನುಭಾವರಿಗೆ ನನ್ನದೊಂದು ನಮಸ್ಕಾರಗಳು. ನಮಗೆ ಅಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಿದ್ದರೂ, ಕನಿಷ್ಠಪಕ್ಷ ನಾವು ಆಹಾರವನ್ನು ವೇಸ್ಟ್ ಮಾಡದೆ, ನಮ್ಮ ಕೈಲಾದಷ್ಟು ಹಸಿವನ್ನು ತಣಿಸೋಣ. ಒಂದೊಂದು ಅಗಳಿನ ಹಿಂದಿನ ಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಬೆಲೆ ಕಟ್ಟೋಣ.